Danique nam plaats op de achterste rij, helemaal in de hoek. Ze hoefde niet zo nodig te worden gezien, dat was ze de afgelopen vijf jaar immers nooit. Haar moeder ging naast haar zitten. Ze zag hoe een mannelijke klasgenoot zijn ogen goedkeurend over haar lichaam liet glijden. Haar moeder zag het ook, ze glimlachte naar de jongen. Danique reageerde er niet op, ze was het ondertussen wel gewend. Ze had een jonge moeder, die er erg haar best voor deed om er aantrekkelijk uit te zien. Zelf was ze altijd op de achtergrond gebleven. De overheersende aanwezigheid van haar moeder had elke poging die ze ooit had gedaan om uit haar schulp te kruipen in de kiem gesmoord.

Maar, hoe onwennig het ook aanvoelde, vandaag draaide het om Danique. Na vijf jaar hard werken had ze haar HAVO-diploma behaald. De examens waren goed verlopen, maar er waren een paar roerige maanden aan vooraf gegaan. Danique was een paar keer flink ziek geweest en had daardoor het een en ander gemist op school. Haar mentor had daarom aan een jongen uit haar klas, Jeroen, gevraagd of hij iedere week een keer bij haar langs wou gaan om haar de dingen uit te leggen waar ze moeite mee had. Jeroen was een populaire jongen, het type dat meestal omringd werd door zwijmelende meiden. Hij kwam iedere week braaf bij Danique langs, maar hij liet wel steeds duidelijk merken dat hij zijn tijd liever anders had besteed. Hij reageerde geïrriteerd als ze iets niet meteen snapte en hij had meer aandacht voor haar moeder dan voor Danique zelf. Als hij honger of dorst had, dook hij de kasten in en bediende zichzelf.

Toen Danique zich beter voelde, ging ze weer gewoon naar school. Ze had echter een achterstand opgelopen door haar langdurige afwezigheid, daarom bleef Jeroen langskomen om haar dingen uit te leggen. Langzaamaan werd hun contact wat gemoedelijker, Danique begon Jeroen zelfs aardig te vinden. Ze was het niet gewend om aandacht van een jongen te krijgen, en die kreeg ze van hem nu ze zich weer iedere dag mooi maakte om naar school te gaan. Hij maakte ondeugende grapjes en keek steeds vaker naar haar zoals bouwvakkers kijken naar de meisjes die ze nafluiten. Haar moeder vond het spannend, ze bedacht allerlei plannetjes om de twee aan elkaar te koppelen. Toen Danique in de kerstvakantie zeventien werd, moedigde haar moeder haar aan om Jeroen uit te nodigen een keer ’s avonds langs te komen, dan zouden ze ter ere van haar verjaardag samen een wijntje kunnen drinken. Jeroen liet het zich geen twee keer zeggen.

Danique had haar moeder naar een vriendin gestuurd, zodat ze alleen met Jeroen kon zijn. Ze zag er prachtig uit toen ze de deur voor hem opendeed. Hij gaf haar drie zoenen, hield haar net iets te lang vast. Danique voelde de zenuwen door haar lijf razen. Ze leidde hem naar binnen. Jeroen liep meteen op de wijnfles af en schonk voor hen beiden in. Danique nam kleine slokjes, ze was niet gewend om alcohol te drinken. Jeroen dronk roekeloos door; een glaasje werd al snel een hele fles. Het was helemaal niet zoals Danique gehoopt had, ze voelde zich ongemakkelijk en onzeker. Ze had gehoopt leuk met Jeroen te kunnen praten en hem misschien voorzichtig te laten merken dat ze hem leuk vond, maar hij maakte alleen losse opmerkingen en lachte schaapachtig bij alles wat ze zei. Toen ze opstond om een zak chips te pakken, greep Jeroen haar pols vast en trok haar naar zich toe.
“Ga nou niet weg, het is net zo gezellig!” Danique keek hem warrig aan.
“Ik ga alleen wat chips halen, ik ben zo terug…” Jeroen liet haar niet los, hij trok nog wat harder aan haar arm zodat ze naast hem op de bank plofte. Met getuite lippen kuste hij haar wang. Danique duwde zijn gezicht weg, nog steeds meer verward dan bang.
“Dit is toch wat je wilt? Ik zie wel hoe je naar me kijkt. Je hoeft je er niet voor te schamen, meisjes vinden mij nou eenmaal leuk…” Hij boog weer voorover en probeerde haar nek te kussen, maar Danique schopte hem van zich af. Toen ze naar hem keek, zag ze iets in zijn ogen wat ze niet verwacht had ooit bij Jeroen te zien. Lust, woede, wat was het? Een bijna beestachtige blik, die haar verschrikt deed terugdeinzen. Jeroen pakte haar weer vast, maar dit keer zo hardhandig dat ze zich niet los kon rukken. Hij was sterker, het had geen zin om weerstand te bieden.
“Zie je nou wel, je wilt me…”
“Doe dit niet Jeroen, je zult er spijt van krijgen!”
“Hou je mond, je verpest de stemming.”
“Gebruik een condoom, je weet niet wat je doet Jeroen, ik…” Verder kwam ze niet. Hij drukte haar mond dicht met zijn linkerhand terwijl hij met de rechter haar kleren uittrok.

“Danique Nielsen, je mag naar voren komen.” Danique stond op, ze hoorde hoe haar moeder overdreven begon te klappen. Haar mentor keek haar trots aan. Het was zwaar geweest maar ze had het gehaald. Toen ze het podium opliep om haar diploma in ontvangst te nemen, zag ze vanuit haar ooghoek hoe Jeroen opstond en naar voren rende. Hij ging recht voor het podium staan.
“Vieze hoer! Ik weet waarom je ziek was! Willen jullie weten wat dit wijf me heeft aangedaan?” Hij keek wanhopig de zaal in, waar tientallen geschokte ouders en klasgenoten hem vragend aankeken.
“Ik ben seropositief!”

Danique keek hem aan met een lege blik. Toen draaide ze zich om. Ze tekende haar diploma, gaf haar mentor een hand en liep de zaal uit. Ze had hem gewaarschuwd.